Estimado/a
compañeiro/a:
Ante todo advertir que estas liñas que seguen baséanse unicamente na miña experiencia, polo que ten en conta tódalas peculiaridades e limitacións que isto conleva. Chámome Miguel Alonso, son médico e estiven en Londres entre setembro de 1999 e agosto de 2000 facendo un máster en Neurociencia Clínica, no Institute of Neurology do University College London (UCL)
¡Benvido a Londres!. Londres é unha cidade fascinante, chea de
actividades de movemento, tamén de días nubrados, de nervios, de litros de té e
de ir ás presas no metro. Prepárate para un ano inesquecible e de gran
desenrolo profesional e persoal se cho propoñes. Pero ¡ollo! Tamén Londres pode
amosa-lo seu lado duro e se non vas un pouco orientado poden xurdir algúns
contratempos
Se aínda non estás seguro a qué universidade ir de tódalas que se che ofrecen é interesante que fales con xente da túa especialidade da asociación de bolseiros, sobre todo os que estivesen no Reino Unido. Como a miña experiencia foi unicamente no Institute of Neurology (UCL) só podería comentar de xeito un pouco fiable neste eido.
Algo que creo importante é que botedes unha
ollada ó RAE (Research Assessment Exercise) unha especie de ránking de departamentos
das universidades británicas. (http://www.hero.ac.uk/rae/Results/). Nesa páxina hai links
para entende-lo sistema de avaliación que usaron, así como a escala (as cualificacións
son en orde descendente, 5* -o máximo- logo 5, 4, 3, 2...) Tede en conta que
(se non se fixo outro RAE desde entón) algúns departamentos poden cambiar
desde entón
ELIXINDO
ALOXAMENTO
Aínda que hai moitos xeitos de aloxardes en Londres, eu aconsellaríavos
ir a unha residencia, pero aquí me meto nunha cuestión que pode ser moi
persoal. Hai xente que prefire vivir nun piso só ou compartido. Dentro das
residencias hainas que son da universidade (en xeral son mellores e máis
baratas) ou privadas (peores e máis caras, aínda que pode haber excepcións). O
tamaño da residencia tamén determinará un pouco o número de facilidades que
teña (salas de estudio, de TV, vídeo, ximnasio, squash, etc...) e tamén o
ambiente será bastante diferente. Un punto crucial é o de elixi-la residencia
con ou sen comida (as residencias que teñen comida chámanse halls). Desde
o meu punto de vista, trala selección da universidade, o aloxamento é o máis
importante. Disto dependerá en grande parte que te sintas ben na cidade, estudies
e rendas ben e fagas unha boa xestión co diñeiro da bolsa (Londres pode chegar
a ser extremadamente caro se se che van as cousas das mans). Facendo un ránking eu poñería a situación da residencia como factor máis
importante a ter en conta á hora de elixir. En Londres podes perder moito
diñeiro en tarxetas de metro e moverse en metro ou bus a horas punta é bastante
atafegante. Se elixes unha residencia que quede preto do lugar onde estudias e
se ademais está relativamente preto do centro terás unha excelente combinación.
¡Aínda que pareza mentira, Londres pódese patear bastante sen recorrer moito ó
transporte estando estratexicamente colocado! Se recorres a un piso, os prezos serán desorbitantes no
centro, onde se atopan algúns dos principais Colleges da universidade de Londres, como UCL, LSE, King`s,
Imperial, SOAS, etc... Ademais, a calidade dos pisos en xeral deixa moito que
desexar. Se vas lonxe para atopar un
piso máis asequible non esquezas que terás que usar transporte a cotío e sae
bastante caro e perderás máis tempo. Se o teu College está fóra da zona máis céntrica, probablemente un piso
resulte unha opción a ter en conta.
Outro punto importantísimo é o que na residencia cohabiten
posgraduados e estudiantes de carreira (undergraduates)
ou sexa só para pos graduados (graduates).
Os undergraduates adoitan ser
bastante barullentos e se vives rodeado deles buscar un ambiente tranquilo pode
resultar imposible. Moitas residencias son mixtas (ou sexa, undergraduates e graduates) pero se tende a afasta-la xente por zonas (infórmate,
este punto é moi importante). A verdade é que hai moitísimas posibilidades de
aloxamento. Eu elixín un hall. Os halls, como vos dicía máis enriba, son
residencias nas que te-lo almorzo e a cea incluídos e nalgúns casos a fin de
semana tamén se inclúe o lunch ( a
todo isto, por se algún non o sabe aínda, os horarios de traballo alí son de 9
a 17 e ó redor das 12 paras un rato para tomar un lunch, que adoita ser un xantar lixeiro ou un sándwich). O tema da
comida é un punto que crea moita discusión e ante todo é moi persoal. Por
suposto que a comida que dan na residencia dista bastante de se-la ideal, pero
¡imaxina o que vas agradecer, cando a medida que avance o curso e esteas
cargado de traballo, téña-la comida resolta tódolos días ó ergueres e ó
chegares á casa!. Ademais, ten en conta una cousa adicional: os comedores son
os lugares das residencias onde podes establecer máis contacto coa xente
doutras carreiras, doutros países e ós poucos vas formando o teu grupo de
amigos. Todo isto, a auténtica vida universitaria británica, vas perdela se
vives nun piso. A residencia onde eu estiven chámase International Hall. Queda
en Russell Square, xusto ó carón de onde estudiaba (Queen Square). O feito de
estar case en fronte do lugar de traballo facilitoume moitísimo as cousas e
fíxome aforrar unha morea de tempo e cuartos en desprazamentos. Esta residencia
é enorme, hai uns 500 estudiantes, tanto undergraduates
coma graduates. A pesar disto
afástanos. Non hai baño nin lavabo no cuarto, pero a residencia está bastante
ben en comparación con outras (os baños, duchas e bañeiras están bastante
limpos). International Hall é unha das
residencias máis dinámicas do mundo universitario de Londres. Hai xente de case
todo o mundo e é doado facer bos amigos porque hai moita xente que está na
mesma situación que ti e que tamén é o seu primeiro ano no Reino Unido. Por
suposto, todo dependerá do grao en que ti te impliques cos teus veciños, etc.
Se queres ir máis de independente, tamén é posible. Esta residencia ten pub,
billar, salas de música, salas de estudio, salas de TV, sala de vídeo e pista
de squash, ademais das salas de lavandería-secado (funcionan con moedas) e
pasado o ferro. En canto á comida, o menú é bastante variado no sentido de que
hai sempre varias opcións e unha desas é vexetariana. Ás veces, se chegas tarde
tes que conformarte co queda porque se acabaron as outras opcións. Os almorzos
son moi bos, con bastante variedade e sempre podes elixir cousas moi inglesas
como beans, ovos con touciño,
etc...Durante a fin de semana a comida non adoita estar ben. Moita xente
aproveita e vai de paseo por Londres e non toma o lunch na residencia. Desde logo sempre podes pasar e comer fóra
cando a comida do hall xa che farta
un pouco. Ademais, cada grupo de 20 habitacións aproximadamente dispón dunha
pequena cociña que –ollo- só ten microondas, neveira e lavadoiro e no caso de
apuro podes gardar un chouriciño da terra, pero ben escondido porque en non
poucas ocasións hai chourizos polas neveiras, pero dos outros... Se algún día
non podes chegar a tempo a cear (os horarios alí son de 18 a 19:15) podes
reservar esa mañá unha packed meal,
que consiste nunha bolsa de comida fría cun bocadillo, froita, unhas patacas
fritas e un zume.
Outro punto importante é que as residencias da universidade non che
renovan se tes que estar máis dun ano (polo menos isto pasaba coa miña e creo
que é a regra xeral). Se vas estar máis tempo estudiando en Londres (por
exemplo, se vas facer un MPhil ou PhD) e queres permanecer na residencia un
segundo ano ou máis, métete no Club,
que é como unha asociación de residentes que son os que organizan as festas,
reúnense co Warden (director da
residencia) e esas cousas. Polo que eu puiden ver non hai que traballar moito e
vale a pena porque isto case asegúrache a renovación. Doutro xeito, o segundo
ano é moi difícil encontrar aloxamento en residencias da Universidade e terás
que ir a sitios máis caros e peores...
Un último consello, unha residencia está chea de xentes de todo o mundo. Algúns percorreron
miles de miles de quilómetros, enormes esforzos e odiseas para chegar alí. É
como estar nunha pequena representación do mundo. Aproveita tamén esa
oportunidade. É unha grande experiencia humana e creo que é tamén moi
importante ese ambiente, ó relacionares con xente doutras carreiras e faceres
vidiña tamén na residencia. Pensa que Londres pode chegar a ser para calquera
unha cidade dura e non poucas veces necesitarás charlar con compañeiros coma ti
e compartir experiencias, así como tamén ás veces outros necesitarán palabras
de ánimo. Ademais, pode que os teus compañeiros de máster pasen de facer vida
social. Algúns no meu eran bastante maiores e outros estaban casados e non
estaban moi interesados en saír ou quedar para barullar, así que podes
encontrarte un pouco decepcionado e só. Nese caso, a residencia pode chegar a
compensar enormemente. Algunhas residencias grandes teñen os seus propios pubs
e organizan festas e outro tipo de actividades como concertos, recitais de
música, debates, etc...
Algúns dos bolseiros que estivemos en Londres vivimos en residencias.
Falade con nós e cada un contarávo-la súa experiencia no lugar determinado.
¡Por certo! un plano de Londres on-line que está moi ben –pero se
non atopades unha rúa- é:
Para chegar ó centro de Londres non collas taxi desde o aeroporto ata
a cidade, porque che sairá por un pastón... Hai xente que chegou a pagar ata
case ¡100 libras!. O máis rápido, (30-45 minutos aproximadamente) é colle-lo
metro. Se levas unhas libras soltas (moedas) no peto poderás merca-lo ticket
nunha máquina e así evita-las grandes colas que adoitan formarse fronte ós
despachos de billetes manuais á entrada da boca do metro de Heathrow. Tamén
prepárate se tes que atravesa-la cidade por liñas concorridas como a de
Picadilly ou a Central a horas punta (5-6 pm), cando a xente sae do traballo:
podes sufrir todo tipo de esmagamentos tanto de todos los currunchos do teu corpo
como da túa maleta e chega a ser un agobio. Se evitas que o teu voo chegue a
esas horas terás unha viaxe en metro máis sosegada. Unha opción máis tranquila,
pero menos rápida, é coller un autobús desde Heathrow que ten varias paradas
pola cidade. Hai varias liñas. Mostrando o carné de estudiante custa máis ou
menos como o metro. O mellor é consulta-lo punto de información correspondente
no aeroporto e atopa-la liña que sexa máis adecuada. Outras opcións son un tren
rápido que creo que chega a Victoria Station pero nunca o collín.
Normalmente
as universidades organizan cursos introductorios para os alumnos que chegan
novos. Aínda que non son gran cousa e fartaraste de ver desfilando e soltando
discursos a toda a burocracia do teu College,
tamén teñen o seu lado interesante. Eu fun o ano pasado ó que organizou UCL e
creo que valeu a pena. Primeiro porque adoitan incluír no programa viaxes
que fan os guiris en Londres:
percorridos nos buses de dous pisos, rutas en autobús pola cidade ou mesmo unha
viaxe en barco polo Támesis. Parecerache unha chorrada e podes dicir: eu paso
disto. Pero no meu caso foron case os únicos días nos que realmente fixen
turismo en Londres. Unha vez que o curso está en marcha o tempo pasa voando e
non te estrañes se logo non che queda moito tempo para esas cousas. Logo podes
mesmo poñer roibo se tes algunha visita e se te ves obrigado a facer de guía
nunha cidade que case non coñeces... No meu curso de introducción tamén houbo
festas e nunha delas coñecemos algúns dos que iamos ó mesmo máster.
Curiosamente, ese grupo de xente que atopei na festa resultou ser co que máis
relación tiven durante o curso. Tamén atoparás xente coa que andas eses días e
que logo non a volves a ver porque están noutro departamento da universidade.
A FRESHER’S FAIR E AS SOCIETIES
Os primeiros días do curso non debes faltar á chamada Fresher’s Fair, que é unha especie de
exhibición de tódalas asociacións (Societies)
que están na universidade. É alucinante as distintas e surrealistas que poden
chegar a ser... Algúns intentarán convencerche de que te fagas socio. Non é moi
caro, unhas cinco libras como máximo. O caso é que moitas desas Societies non funcionan moi ben e iso é
algo que debes saber para non gastar moito diñeiro facéndote socio de
asociacións case fantasmas. No meu caso, UCL, eu fíxenme socio de varias
asociacións musicais. Formei parte do coro de UCL da Music Society e tamén da
Chamber Music Society. O do coro foi unha experiencia moi interesante. Cantámo-lo
Mesías de Haendel nunha igrexa de Chelsea, acompañados coa orquestra tamén de
alumnos de UCL e gravamos un CD. O diñeiro recadado no concerto foi parar a
causas benéficas. Ensaiamos 3 horas á semana sacando cando se achegou o
concerto que case tiñamos ensaios tódolos días. A maioría dos compoñentes do
coro eran undergraduates de primeiro
ano pero eran bastante boa xente. Eu despois do Mesías deixeino porque estaba
moi cheo de traballo. Na primavera de 2000 mesmo prepararon unha ópera e
representárona no teatro da universidade, o Bloomsbury Theatre. Foi todo un
éxito. Desde logo, se o teu hobby é a música e estás en UCL tes moitas
posibilidades para ocupa-lo tempo libre nisto. Tamén formei parte da
Postgraduate Medical Society, que organizaba conferencias de médicos e
investigadores de grande prestixio e foron do mellor que oín xamais. O bo é que
os poñentes compartían as súas experiencias, daban bos consellos e podías
falarlles de ti a ti mentres tomabas o típico cheese and wine.
Eu de bancos entendo bastante pouco porque
non é o meu. Quizais unha boa persoa para falar de bancos en Londres que está
por aquí é Diego Varela. Tamén Óscar Rama, que
estivo en Londres e que está agora mesmo no Banco Pastor. Na miña experiencia,
os bancos ingleses pórtanse ben cos estudiantes. Debes abrir unha conta tan
pronto como chegues e ingresa-lo cheque que che dá o British Council. Estudia
ben onde mete-los cuartos, porque os bancos ofrecen galanos por abrir unha
conta (veralo en Fresher’s Fair) e
tes que ver tamén outras cousas que che conveñan, como a proximidade dos
caixeiros ás zonas da cidade que vas frecuentar máis (isto é moi importante). O
ano que estiven eu, Barclays ofrecía ós estudiantes por abrir unha conta un
cheque para mercar na cadea de librerías Waterstone’s por valor de 25 libras ou
algo así. No National Westminster ofrecían in discman.
Unha cousa moi importante alí é que podes te-la túa
conta en números negativos ata unha cantidade que é bastante alta (mesmo máis
de 100 libras) sen que haxa ningún problema, sen que che cobren interese ningún
ou haxa outro tipo de penalización. Iso está moi ben porque podes necesitar
diñeiro nalgunha situación de emerxencia. Eu estiven no Barclays e quedei moi
contento.
Comer ben e
barato pode resultar difícil. Aquí vos comento algúns lugares que eu
frecuentaba para comer e están bastante ben.
É unha cadea
moi coñecida de restaurantes xaponeses. A comida está moi ben e o prezo é
razoable, (unhas cen libras). O Wagamama special ou algo así é o meu favorito.
http://www.wagamama.com/indexb.html
¡No Wagamama que está a carón do British Museum fixemos unha reunión
de Bolseiros!
É unha cadea de
restaurantes italianos –sobre todo de pizzas- que teñen locais por todo Londres
con ambientes moi agradables, ás veces tamén hai actuacións nalgúns
http://www.pizzaexpress.co.uk.indexf.htm
Church Street n 16
Aquí poñen unhas pizzas moi ricas e son enormes. Só por ve-lo
espectáculo das pizzas xigantes desfilando o teu redor vale a pena. De prezo
está bastante ben. Chégase en autobús (creo que a liña é a 73, pero non estou seguro)
Goodfellas
Está en Lamb’s Conduit Street pero non lembro o número. É unha rúa moi
percorrida polos traballadores da zona que queren comer quente á hora do lunch. Se non vai mal tempo hai terrazas
pola rúa e o ambiente á hora de comer está moi ben. Aínda que non é moi
económico para ir tódolos días vale a pena ir de cando en vez para tomar lunchs á española se o teu lugar de
traballo está preto. Tamén hai bocadillos e comida para levar. Enriba se colle
a comida e abaixo hai unha sala moi bonita con sofás onde sentas para comer e o
ambiente é moi agradable.
Este é un moi
bo restaurante italiano. Está tamén en Lamb’s Conduit Street, preto do cruce
con Guildford Street. O prezo é razoable pero se pides viño pode saír un pouco
caro. Ás veces ten música en vivo.
Está no Brunswick Shopping Centre (a carón da parada de metro de
Russell Square). É un lugar para comer comida oriental cunha excelente relación
calidade-prezo. O Chicken-Chow-Mein era un prato moi recorrido por min, tamén o
resto dos japanese udon. Se pedides tap water non vola cobran e só pagáde-la
comida (por ex. 3.75 libras aprox. o Chicken-Chow-Mein). O té chinés tamén está
ben. é un lugar moi recorrido para os estudiantes do International Hall cando a
comida do hall non se pode aturar. En
Chinatown hai moitos restaurantes pero só fun a dous alí. Na miña experiencia o
Hare and Tortoise Noodle Bar é o de mellor relación calidade-prezo na zona de
Londres que me movía.
Para tomar un bocadillo ou comida quente a moi bo prezo podedes ir a un pequeno bar rexentado por
italianos (non lembro o seu nome) que
está nunha pequena rúa que une Bernard Street e Guilford Street, á altura da
saída dun rueiro chamado Colonnade (está fronte a un dos laterais de International
Hall).
Para relaxarse sen moverse
moito do centro da cidade podedes dar paseos polos magníficos parques que ten
Londres. Se ademais vai bo tempo e é fin de semana haberá moita xente paseando,
tumbada ó sol, facendo pic-nic, xogando na herba, etc... Se está moi ben. Se
buscades fuxir un pouco de parques masificados podedes ir a Hampstead Heath,
que é unha especie de anaco de campo case salvaxe con varios lagos naturais nos
que hai mesmo quen se baña. É moi relaxante ir pasear por alí a fin de semana,
contempla-la panorámica de Londres desde
o outeiro e, de volta, tomarse unhas pintas en Hampstead, un sitio moi
pintoresco.
Para facer deporte podedes ir a ULU (University of London Union), o
edificio do club da universidade de Londres, que está en Malet Street, onde hai
moitas posibilidades para practicar diversos deportes. Ten tamén unha piscina
cuberta de 50 metros. Tamén hai varias tendas no andar baixo, unha axencia de
viaxes, unha papelería, así como salas onde de cando en vez hai mercadiños de libros
ou CDs e varios pubs (isto nos andares de enriba).
Se vos gusta a música podedes segui-la programación das salas de
concertos por internet, merca-los billetes e mándavolos á casa. Sempre adoita
haber entradas para estudiantes que saen a moi bo prezo e a verdade é que en
Londres podes ver doadamente actuacións de xente moi importante.
En internet podedes mirar:
O Barbican é un complexo de ocio cultural na que hai unha grande sala
de concertos. Aquí podedes ver toda a programación.
http://www.hayward-gallery.org.uk/
O Royal Festival
Hall e a Hayward Gallery.
Os proms son un auténtico fenómeno en Londres. Son concertos de música
clásica que se realizan no Royal Albert Hall entre verán e outono.
http://www.timeout.com/london/
TimeOut é a mellor revista onde podedes encontrar todo o que vai
ocorrer en Londres cada semana. Vale a pena mercala (a versión escrita) se
veñen a visitarte para estar un pouco informado de todo tipo de actuacións,
teatro, musicais, exposicións e museos.
En Londres podedes atopar todo tipo de música. Hai clubs de jazz alucinantes no Soho. Se sodes
forofos do jazz estades de sorte porque hai moito onde elixir. Aínda que algúns
clubs de jazz son caros se vos pode compensar saca-la tarxeta de socio para
todo o ano e obteredes bos descontos.
Os mercados son unha boa
opción de ocio para as fins de semana. Hai moitísimas cousas e só o espectáculo
xa vale a pena. Ademais, neles hai moitos postos que venden comidas de países
moi variados e podedes ir toma-lo lunch
alí. Candem Town é un lugar moi alternativo e colorista. Portobello adoita
estar cheo de turistas pero tamén é interesante, sobre todo se vos gusta as
antigüidades.Un traxecto que a min persoalmente me gustaba face-los domingos
pola mañá é un no que poderedes ver tres mercados (moi diferentes cada un)
dunha tirada. O primeiro mercado deste percorrido é OldSpitalfields Market ( a
carón de Liverpool Street), logo atravesades por Fournier Street e chagades ó
segundo, o mercado que se esparexe por toda a rúa de Brick Lane e as súas
perpendiculares. Subindo por esta rúa e continuando un pouco chegades ó
terceiro mercado, un de plantas e flores cheo de numerosos lugares para
vexetarianos, nunha parte de Columbia Road.
Un bo sitio para mercar algunhas
cachifalladas que necesitedes para a vosa habitación, como por exemplo un kettle é a cadea de tendas Argos. Son
tendas moi curiosas. Hai unha en Oxford Street á altura do cruce de
Charing Cross.
Supermercados. O Safeway é un supermercado con bos prezos. Hai un en Brunswick
Shoopping Centre. Teñen horarios amplos. A horas máis intempestivas aínda podes
atopar aberto o Hart’s the grocer.
Librerías. A variedade de libros que se poden atopar en Londres é enorme. Dúas
librerías que teñen unha enorme oferta de libros universitarios son
Waterstone’s e Blackwells. Tamén Foley’s, que está en Charing Cross.
http://www.waterstones.co.uk/ (a mellor está fronte a ULU)
http://www.blackwells.co.uk (está en
Charing Cross)
Sen dubida para ir mercar libros o mellor é ir a Charing Cross. Alí,
aparte das librerías que vos nomeei, hai tres librerías de libros de ganga.
Chámanse Bookcase e Bookends e están case seguidas en Oxford Street. Varias
veces ó ano traen libros moi bos, por exemplo de Oxford University Press e
similares, que son restos de stocks e
podedes atopalos a auténticos prezos de ganga. Tamén teñen diccionarios de
inglés grandes a moi bo prezo. ¡Ah! Non esquezades mercar un Thesaurus para
enriquece-lo vaocabulario dos vosos essays.
¡MOITÍSIMA
SORTE E A POR TODAS!
Se necesitades algo non
dubidedes en contactar comigo, quizabes nos vexamos na xornada de orientación
de bolseiros.
tel. 653639055 / 986460357